نمرود مرده بود ولي باز زنده شد

حالا خليل باز روي منجنيق بود

آتش نه سرد شد که برافروخت شعله اش

آري! خدا حساب و کتابش دقيق بود

آري! گلوي ماه شبم زير تيغ بود

در دل دوباره محشر و بر لب دريغ بود

هر ريگ نوحه خوان شده بود از غم حسين

آن آسمان تيره هم از بغض ميغ بود

« اين جا کسي ز عشق تنزّل نمي کند »

گودال قتلگاه برايش ستيغ بود

برقي زد آسمان و زمين يک جنازه شد

انگار داغ حضرت احساس تازه شد

آخر سرودن از تو مگر ساده است مرد!؟

وقتي شنيد کوه تو را صد گدازه شد

اذن دخول مي طلبم از دو دست تو

من را ببخش! اين غزلم بي اجازه شد

وقتي که چشم هاي قلم رفت سوي دست

از درک عمق فاجعه جوهر به خون نشست

آن مشک: پاره، دست: بريده، دو ديده: خون

اين ها بعيد نيست از آن تک سوار مست

از داغ جانگداز تو زينب خميده شد

از داغ جانگداز تو « کوه از کمر شکست »

بر ساحل فرات نشستي و خم شدي

دستي به آب بردي و درياي غم شدي

« تو در فرات عکس رخ يار ديدي » و 

آن لحظه با خداي خودت هم قسم شدي

در راه عشق ديده و دست و اميد رفت

***************

اين جا کسي ز عشق تنزّل نمي کند: سيد امير حسين مير حسيني

کوه از کمر شکست: زنده ياد سيّد حسن حسيني

ما در پياله عکس رخ يار ديده ايم ... : حافظ  

شکيبا محمدي